Όπως τόνισε χαρακτηριστικά ο Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Ελαιουργών Ν. Χανίων Γιάννης Ρουμπεδάκης, «το κάθε ελαιουργείο μπορεί να γίνει και έμπορος, αρκεί να πάει στην Εφορία και να το δηλώσει, αφού συγκεντρώσει τ' απαραίτητα έγγραφα, όμως δεν γίνονται οι απαραίτητοι έλεγχοι για την  ποσότητα του ελαιολάδου που έχει στις αποθήκες του.

Ο παραγωγός  βέβαια κάνει παράδοση «επί παρακαταθήκη» του προϊόντος του και άρα δεν έχει δικαίωμα οι Ελαιουργός να πουλήσει το λάδι, που αποθηκεύει στις εγκαταστάσεις του. Όμως δυστυχώς υπάρχουν ορισμένα Ελαιουργεία, που είναι «κρυφοί» έμποροι, τα οποία συνεργάζονται με κάποιους «σαλταδόρους» και αυτό δημιουργεί το πρόβλημα. Εγώ εύχομαι να είναι λίγα τα «κανόνια», αλλά πιστεύω ότι θα είναι πολλά, γιατί φέτος η αγορά έχει «στεγνώσει» και η κατανάλωση λαδιού έχει πέσει κατά 18%-20%. Έτσι λοιπόν οι παραγωγοί θα παραμείνουν απλήρωτοι για το προϊόν που παρέδωσαν και αυτό θα δημιουργήσει τεράστιο πρόβλημα γενικότερα  στην τοπική αγορά».

Ο κ. Ρουμπεδάκης υπογράμμισε εξάλλου ότι «όντως το πρόβλημα με τα Ελαιουργεία είναι μεγάλο, όμως θα πρέπει να γίνονται  συχνοί έλεγχοι στις αποθήκες εκείνων, που κάνουν και εμπορία λαδιού. Θα πρέπει  να διαχωρίσουμε την εμπορία απ΄ το λιοτρίβι. Δηλαδή επιβάλλεται να δούμε ποια είναι τα ελαιουργεία που έχουν άδεια εμπορίας και κατ΄ επέκταση ποια είναι εκείνα, που είναι ελαιοτριβεία και κάνουν παράλληλα  και κρυφή εμπορία.

Γιατί το Ελαιοτριβείο παραλαμβάνει λάδια με κανονικά δελτία προσωπικής παραλαβής και μπορεί να ελεγχθεί από τις κατά τόπους Διευθύνσεις Εμπορίου αν τα λάδια που αναφέρει βρίσκονται μέσα στις αποθήκες του. Και μιλάω για ελαιοτριβεία, που έχουν άδεια εμπορίας. Τα  Ελαιουργεία όμως, τα οποία κάνουν «κρυφή» εμπορία και φοροδιαφεύγουν συστηματικά,  συνεργάζονται με κάποιους εμπόρους. Αυτά δεν έχουν δεξαμενές, για ν' αποθηκεύουν το λάδι, ούτε άδεια εμπορίας.

Οι έμποροι αυτοί, που διαθέτουν τις απαραίτητες δεξαμενές, πουλάνε τα λάδια και δίνουν στους παραγωγούς, με τους οποίους συνεργάζονται, κάποιες πεντάμηνες ή εξάμηνες επιταγές. Με άλλα λόγια και ο παραγωγός έχει κάποια ευθύνη. Γιατί όταν του λέει ο έμπορος  ότι «τώρα η τιμή του λαδιού είναι 2,10 ευρώ το κιλό, αλλά πάρε μία επιταγή, που θα  λήξει σε 5-6 μήνες, προκειμένου να λάβεις 2,40 ευρώ τότε, δεν γίνεται να πάρει τόσο μεγάλη αύξηση το προϊόν μέσα σε λίγους μήνες. Αποτέλεσμα είναι οι επιταγές αυτές να είναι ακάλυπτες και να υπάρχουν «κανόνια».

Πέρυσι είχαμε  δύο ανάλογες περιπτώσεις στο Ν. Χανίων και φέτος ελπίζουμε να μην έχουμε κανένα «κανόνι». Βέβαια για να ελεγχθούν αυτές οι περιπτώσεις, είναι θέμα Εφορίας και Διεύθυνσης Εμπορίου και αυτό το λέω μετά λόγου γνώσεως».

Ο Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Ελαιουργών Ν. Χανίων επεσήμανε ακόμα ότι «η μόνη λύση για να μπορέσουν ν' ανταπεξέλθουν οι ελαιοπαραγωγοί στη δύσκολη  συγκυρία που υπάρχει σήμερα με τις χαμηλές τιμές, που πουλάνε το λάδι τους, είναι η μείωση του κόστους παραγωγής, που μπορεί να γίνει με την αύξηση της καλλιεργούμενης έκτασης στο Νομό Χανίων.

Όπως σημείωσε ο ίδιος, «το Μαρόκο, μέσα σε μία δεκαετία, έχει διπλασιάσει την παραγωγή ελαιολάδου του και πάει στην επόμενη δεκαετία να την τριπλασιάσει. Δηλαδή από τους 25.000 τόνους θα φθάσει την επόμενη δεκαετία να έχει 130.000-140.000 τόνους παραγωγή. Αυτό η Ελλάδα δεν το έκανε, γιατί αυτοί που μας διοικούσαν και μας διοικούν, δεν έχουν δώσει την  απαιτούμενη σημασία στο προϊόν. Δηλαδή ο παραγωγός θα πρέπει να μειώσει το κόστος και για να γίνει  αυτό θα πρέπει να βγάλει με τα ίδια στρέμματα αυξημένη παραγωγή. Το ίδιο ακριβώς πράγμα έκαναν  και οι Ισπανοί, που την επόμενη ελαιοκομική σεζόν θα φθάσουν σε παραγωγή το 1.500.000 τόνους λαδιού. Και γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή έχουν αλλάξει τρόπους καλλιέργειας».

Μ.Π.