Ο πρώην βουλευτής της Ν.Δ. Στέλιος Νικηφοράκης ήταν ο κεντρικός ομιλητής στην πρώτη συνεστίαση του Ροταριανού Ομίλου Χανίων για το 2010, η οποία πραγματοποιήθηκε προχθές στο «Flamingo Road». Θέμα της ομιλίας του ήταν «Η Ελλάδα και τα Χανιά στο σταυροδρόμι των καιρών».

Στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα του Κοσμικού Κέντρου ο κ. Νικηφοράκης επεσήμανε ότι «βρισκόμαστε σήμερα ως χώρα σε μία τέτοια δύσκολη οικονομική κατάσταση, όπου δεν μπορεί ν' αγοράζει κανείς άλλο πολιτικό χρόνο. Πρέπει να πούμε στον κόσμο την αλήθεια και θεωρώ ότι ο κόσμος είναι σε μία ετοιμότητα ν' αντιμετωπίσει την κατάσταση. Δεν είναι λοιπόν σταυροδρόμι αυτό που περνάμε σήμερα. Είναι τούνελ δύσβατο, με στροφές και χωρίς φως.

Ο Έλληνας έχει καλό «μέταλλο», που δεν σκουριάζει. Είναι μαχητής, διεκδικεί. Θέλει αλήθειες. Έστω και τώρα θα πρέπει να βρούμε το κουράγιο και να του πούμε την αλήθεια, και έστω και τώρα επιβάλλεται να βρούμε τη δύναμη να εφαρμόσουμε πολιτικές, που θα έπρεπε εδώ και πολλά χρόνια να έχουμε εφαρμόσει, για να μπορούμε να κοιτάζουμε τα παιδιά μας στα μάτια αύριο, και κυρίως να εξασφαλίσουμε τη συνέχεια της Ελλάδας, διότι περί αυτού πρόκειται.

Εάν έχουμε καταρρεύσει οικονομικά, τότε θα έχουμε καταρρεύσει πολυεπίπεδα».

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο κ. Νικηφοράκης υποστήριξε: «Πως είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς ότι με λογικές παρελθόντος θα πρέπει να πορευόμαστε στο μέλλον; Τι είναι η Ελλάδα; Τι είναι σήμερα τα Κράτη; Στην ουσία είναι μαγαζιά στην παγκόσμια αγορά. Εμείς, ως χώρα, τι μαγαζί είμαστε;  Ένα μαγαζί, το οποίο είναι υπερχρεωμένο, δεν παράγει προϊόντα ή όποια προϊόντα παράγει είναι μη ανταγωνιστικά στις αγορές του κόσμου, έχει πλεονάζον προσωπικό.

Ξέρετε κανένα μαγαζί που μ' αυτή τη συνθήκη μπορεί να έχει συνέχεια; Νομίζω ότι η απάντηση είναι αυτονόητη.

Και νομίζω ότι ήλθε η ώρα, πραγματικά της μεγάλης στιγμής και των πολύ μεγάλων αποφάσεων. Ξέρετε πολλές φορές, διαβάζοντας τις εφημερίδες ή παρακολουθώντας τον κοινωνικό περίγυρο και το πολιτικό κλίμα που διαμορφώνεται στην Ελλάδα, μέσα από την διαπάλη των κομμάτων και των γραμμών, σκέπτομαι ότι το πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα, μ' ελάχιστες και φωτεινές εξαιρέσεις - και στην εξαίρεση αυτή τοποθετώ να εντάξω την κυβέρνηση της Ν.Δ. από το 1990-1993 και τον Χανιώτη Πολιτικό τον Κώστα Μητσοτάκη-είναι σαν τους παλιούς ευνούχους των ενδόξων χαρεμιών, που ήξεραν τι γινόταν κάθε ημέρα, γνώριζαν πως γινόταν, αλλά όλοι είχαμε μία φυσική αδυναμία στο να έχουμε συμμετοχή μέσα στην κατάσταση αυτή.

Τώρα αυτό τελείωσε. Τώρα πρέπει να επικοινωνήσουμε με τον κόσμο».

Ο κ. Νικηφοράκης τόνισε εξάλλου ότι «η Κρήτη έχει ένα απίστευτο πλεονέκτημα γεωφυσικής θέσης, Περιβάλλοντος, Ιστορίας και Ιστορικού - Πολιτισμικού-Πολιτιστικού αποθεματικού. Όλα αυτά είναι ανεκμετάλλευτα. Έχω κουραστεί να λέω ότι πραγματικά την Κρήτη την δημιούργησε ο μεγαλοδύναμος με πολύ μεράκι, την έβαλε στη μέση του πουθενά και της έδωσε, σε μικροκλίμακα, την αποτύπωση όλης της Οικουμένης. Και μόνο αυτή η συνθήκη ήταν ικανή να εξασφαλίζει όχι το ζην αλλά το ευ ζην γενεών Κρητών.

Και όμως αυτό το ακυρώσαμε. Το έχουμε ακυρώσει, διότι δεν υπήρξε συστηματική περιβαλλοντική πολιτική, γιατί δεν το αναδείξαμε αυτό ποτέ ως πλεονέκτημα, και δεν προσπαθήσαμε ποτέ να το συνδυάσουμε και να το «κουμπώσουμε» με την τουριστική πολιτική μας.

Η Κρήτη έχει μία μοναδική Ιστορία. Και είναι μία μεγάλη αλήθεια ότι η έκταση της ευκαιρίας σου είναι το βάθος της Ιστορίας σου.

Εδώ βαφτίσαμε ολόκληρη την Ευρώπη. Το Ηράκλειο έγινε γνωστό από την Κνωσό. Αυτή την ώρα έχουμε το Ανατολικό Σέλινο με απίστευτες χαμένες μινωικές κληρονομιές.

Γιατί ποιος γνωρίζει ότι στο Ανατολικό Σέλινο υπάρχει αυτή τη στιγμή το πλέον ίσως καλοδιατηρημένο Ασκληπιείο της Μεσογείου;

Πότε αναδείξαμε αυτά τα πράγματα και πότε κάναμε πακέτο θεματικού τουρισμού τα μονοπάτια του πολιτισμού μας, τα διατροφικά μας μονοπάτια του λαδιού και του κρασιού;

Και ο κ. Νικηφοράκης κατέληξε λέγοντας: «Είμαι απόλυτα αισιόδοξος ότι μπορούμε καλύτερα και ότι τίποτα δεν έχει κριθεί και τίποτα δεν έχει χαθεί. Είμαι σίγουρος ότι ση σημερινή δύσκολη οικονομική συγκυρία μπορούμε να κτίσουμε ένα πολύ καλύτερο αύριο. Αρκεί να αποφασίσουμε να συνδιεκδικήσουμε, ν' αναδείξουμε, να υλοποιήσουμε και να συνεννοηθούμε».

Μ.Π.